in de praktijk

Buurtbemiddeling is er voor alle inwoners die in een conflictsituatie zitten of dreigen te komen met buren/buurtgenoten. Buren of wijkbewoners met een conflict of een probleem kunnen dat bij Buurtbemiddeling melden, al of niet op verwijzing door instanties zoals gemeente, politie of woningcorporaties. Voorwaarde is dat de mensen vrijwillig deelnemen aan de bemiddeling.

In bijgaande video kunt u zien hoe buurtbemiddeling in zijn werk gaat.

Uit de praktijk

Oude bomen

De dame naast ons is bejaard, zeker 80 jaar en al jaren weduwe. Haar grote tuin was ooit een plaatje, maar de coniferen zijn zo hoog, ze ruineren mijn dakgoot en halen de zon uit mijn tuin. Ik heb het al vele malen gevraagd, maar ze doet er niets aan. Ook al belooft ze iedere keer van wel. Ik mag ze ook niet zelf snoeien (of nog liever weghalen) want ze is er erg aan gehecht, zegt ze. Dit voorjaar kon ik er niet meer tegen, niet weer een zomer in de schaduw! Buurtbemiddeling kwam praten en bracht een bezoekje aan buurvrouw. Uiteindelijk gingen we op een donderdagavond naar het buurthuis, waar de bemiddelaars ons opwachtten met een kopje koffie. De buurvrouw had haar zoon meegenomen. Ik heb nog nooit zoveel tranen gezien. Pff. Het kwam erop neer dat ze vreselijk opzag tegen de troep, ze financieel niets kon bijdragen (en zich daar vreselijk voor schaamde) en het hele project niet overzag. Dat snapte ik wel. Uiteindelijk hebben we afgesproken dat ze een weekje bij haar zoon zou gaan logeren en dat ik dan alles mag regelen: de coniferen weghalen en vervangen door een andere erfafscheiding. Ze hoeft niets te betalen, dat is me het wel waard. Eigenlijk is het belachelijk dat dit compromis alleen lukte met de inzet van buurtbemiddeling, want waarom lukte me dit nou niet gewoon zelf? Maar dolblij ben ik er mee! En de buurvrouw achteraf ook, want ze durft weer wat vaker buiten te komen. Ze weet zeker dat ik haar nu niet meer lastig val met ‘de vraag’ over de hoge bomen!

Pubers

Pubers opvoeden valt niet mee, vooral als het er vier zijn: die van jezelf en ook nog een pleegkind. Het huis is maar net groot genoeg. De jongste meisjes delen een kamer. Er is overal en altijd muziek, de stemmen worden regelmatig verheft bij ruzies en in de zomer is de tuin een ontmoetingsplek voor alle vrienden. Je werkt iedere dag en je partner ook. Het leven is vol en contact met de buurt heb je eigenlijk niet. Alleen de bejaarde buren hebben vroeger wel eens opgepast op jouw kinderschaar. Als dan op een avond twee mensen van buurtbemiddeling op de stoep staan, snap je niet wat je overkomt. Deze mensen zijn wel vriendelijk en leggen uit waarvoor ze komen ‘uw buren willen graag met u praten over de muziek die ze kunnen horen’, maar je snapt niet dat de buren niet even zelf contact opnemen. Ze zijn dan misschien op leeftijd, maar ze zijn toch niet bang voor je? Je laat uiteindelijk de twee buurtbemiddelaars maar binnen. Daar blijkt dat ze graag willen weten wat jij over het geluid van de muziek kunt vertellen. Eigenlijk willen de buren graag een gesprek met je om tot een oplossing te komen onder leiding van de twee vrijwilligers. Je gaat akkoord, want je wilt wel een normaal contact en ook weten waarom ze je niet zelf gebeld hebben.

Een paar dagen later is in het wijkcentrum het bemiddelingsgesprek. Je hebt sinds de buurtbemiddelaars langs zijn geweest, eens goed opgelet in je gezin. Het zijn pubers, die luisteren nu eenmaal naar muziek, maar eigenlijk niet eens heel luid, dus je snapt het probleem niet goed. Het contact met de buren aan het begin van het gesprek verloopt moeizaam. Je wilt gewoon weten wat er dwars zit. En waarom ze nou niet even zelf hebben aangebeld. De avond is zeer verhelderend. Want onder leiding van de bemiddelaars komt de aap uit de mouw: als wij werken, staat de muziek veel harder dan als we thuis zijn en de vrienden van onze oudste zoon hebben in de tuin een paar keer onaardige dingen teruggeroepen toen de buurman via de schutting vroeg of het wat minder kon. Daardoor voelden ze zich wat bedreigd. Van beide dingen wisten wij niets en dat is natuurlijk niet goed te praten. We hebben goede afspraken gemaakt en de buren durven weer rechtstreeks aan ons te melden. Wij hebben met de kinderen op onze beurt de regels aangescherpt. Het is niet zo dat het muisstil is bij ons, dat kan natuurlijk niet, maar de kinderen weten op welke tijden de muziek een tandje terug moet! Ik hoop dat buren nu weer zelf eventuele overlast bij ons melden.

Met Buurtbemiddeling staat u niet alleen!